Onzichtbaar worden, alles zien.

Daar waar de tijd wegvalt. Hier tellen geen minuten, alleen momenten.

Uit de hide

Eind februari 2026 begon ik, samen met mijn vader, te bouwen aan een fotohide aan de rand van zijn landgoed. Een hut van waaruit vogels geobserveerd, bestudeerd en gefotografeerd kunnen worden.

De hut is vanuit de losse pols in elkaar gezet. Recht genoeg om bij stormig weer niet uit elkaar te vallen, maar niet zo recht dat het op de millimeter klopt. Iets natuurlijks. Rekening houdend met het licht, vluchtroutes voor vogels en natuurlijk voedselaanbod.

Naast de grote vlieren die er al staan hebben we andere inheemse bessen dragende struiken geplant. Dit moet een hoek worden waar uiteindelijk zoveel mogelijk natuurlijk voedsel te halen valt. We hebben al grootse ideeën om tijdens de herfst mee aan de slag te kunnen.

Vogelfotografie hide in Drenthe

De eerste bezoekers

Zodra de lente begon aan te wakkeren waren wat schuwere soorten als de heggenmus, groene specht, zanglijster, holenduif, middelste bonte specht, appelvink en gekraagde roodstaart rondom de hide te horen. Allemaal prachtige soorten die menig fotograaf maar al te graag voor de lens zou willen hebben, maar eerst moest de hut af. Eind maart was de hut — op een aantal details na — af. De vloer moet er nog in, een deur en willen we zowel het interieur als exterieur nog aankleden. Maar hallo, het broedseizoen staat voor de deur, dus we gaan geen herrie meer maken.

Bij elke sessie leer ik weer iets. Zoals je op de foto kan zien is er een flinke opening om doorheen te kijken. Inmiddels hangen daar camouflage netten voor, want de vogels zagen ons wel heel gemakkelijk zitten. De netten, een soort gaas, hangen voor de opening waar ik de cameralens tussendoor kan steken. Ik zeg wel netten, maar eigenlijk zijn het ‘Mil-Tec scarfs.’ Als een sperwer of ekster ons niet eens ziet zitten dan weet je zeker dat het werkt.

Buiten de huismussen, koolmezen, pimpelmezen en eksters kwamen er langzaamaan andere soorten kijken. De eerste bijzondere soort was de groenling. Eindelijk durfde hij omlaag te komen

Een van onze eerste vaste bezoekers is de groenling. Zijn herkenbare zang en roep was in april al goed te horen. Toen ze eenmaal de zonnebloempitten hadden gevonden kwamen ze uurlijks op bezoek.
Samen met mijn vader heb ik bij hem in het land een houten fotohut gebouwd. Tegelijkertijd creëren we een omgeving waar diversiteit en voedselaanbod key is. De groenling stond al heel lang op mijn verlanglijst — tot er plots eentje voor de hut kwam zitten. De zonnebloempitten vielen in de smaak.